NU

Ooit volgde ik een mindfulness-training. Ik rook aan een rozijn, voelde eraan, kauwde erop en slikte ‘m door. Ook deed ik in die tijd vaak een bodyscan. Ik ging met mijn aandacht naar m’n dikke teen, m’n voet, enkel en zelfs in m’n enkel. Zo scande ik elk lichaamsdeel. De bedoeling was om zo veel mogelijk in het ‘nu’ te zijn. Daar waar het te doen is. Daar waar het meestal goed is. Je wordt er steeds beter in als je traint, als je probeert op te merken waar je bent met je aandacht en als je jezelf liefdevol terughaalt naar het ‘nu’ als je constateert dat je bent afgedwaald met je gedachten naar het verleden, waar het niet altijd fijn was, of naar de toekomst, waar zich mogelijk een ramp voltrekt. Dat trainen is niet zo mijn ding. Ik heb simpelweg niet de discipline om regelmatig op een meditatiekussen te gaan zitten om op te merken waar ik met mijn aandacht of gedachten ben. Dus dwaal ik regelmatig af in mijn dagelijks leven. Dan probeer ik de toekomst te controleren of maak ik me zorgen om iets dat er (nog) niet is, een enge ziekte of zo. In het ‘nu’ is het dan lang niet altijd goed.

Behalve in Frankrijk. In deze fase van de emigratie, pendel ik wat op en neer tussen mijn oude en nieuwe adres en steeds weer valt het me op: hier, in Frankrijk, ben ik meer in het ‘nu’ dan waar dan ook. Ik maai gras, snoei struiken, ga de bamboe te lijf en sjouw met planken en stenen. Mijn gedachten zijn bij wat ik doe. Ze dwalen niet af naar wat er was of naar wat er misschien ooit gaat komen. Ik ben hier en hier is het goed. Meer dan goed. Ik gebruik mijn telefoon nauwelijks. Geen eindeloos gescrol op Facebook of op nu.nl. Niet continu bereikbaar via WhatsApp. Het is hier zelfs zó goed, dat ik er slecht van slaap. Vanuit mijn bed kijk ik naar de hemel en zie ik honderden sterren fonkelen. De maan verlicht mijn slaapkamer en in de verte hoor ik een uil. Ik wil degene die naast me slaapt – de ene keer manlief, dan weer mijn zus en nu een goede vriendin – wekken en delen wat ik zie en ervaar. In extase ben ik. En dan slaap ik dus niet. Misschien moet ik vanavond op bed toch maar weer eens een geleide bodyscan doen. Van teen tot top mijn aandacht richten op mijn lichaamsdelen. Dat vind ik zo saai dat de kans groot is dat ik strakjes wel in slaap val.