FRANSE LES

Om me voor te bereiden op een leven in Frankrijk, volgde ik een cursus Frans. Na een telefonische intake werd ik ingedeeld in niveau B2. Wellicht wat te hoog gegrepen, volgens de professeur, maar dan zou ik me kunnen optrekken aan mijn klasgenoten. Op maandagavond ging ik, moe na een dag op kantoor, naar de les. Ik zag er tegenop. Het kon namelijk zo maar zijn dat ik werd aangewezen door de professeur om een vraag te beantwoorden. En plein public Frans praten in een klas met leerlingen die de taal beter beheersten dan ik, vond ik sowieso spannend en dan gingen die vragen ook nog niet eens over het weer of zo. Nee, ze gingen over de actualiteiten. Over de acties van Donald Trump bijvoorbeeld. Vragen over Trump vind ik in het Nederlands al moeilijk te beantwoorden, omdat ik de actualiteiten niet of nauwelijks volg(de), laat staan in het Frans. Ik voelde me als een middelbare scholier die zich onzichtbaar probeert te maken in de hoop zo te voorkomen dat ze de beurt krijgt. Was het oud zeer dat daar werd geraakt? Heb ik me destijds op ‘het Stedelijk’ ook zo gevoeld? Dat was dan toch niet tijdens Frans, want daar was ik best goed in. Maar van Natuurkunde en zeker van Scheikunde begreep ik niet veel. Misschien dat de aardige professeur ervaringen en vooral gevoelens van toen activeerde. Het had namelijk niets met hem te maken, maar met mij en wellicht de nogal schoolse opzet van de cursus. Zo zaten we in een klaslokaal en kregen we huiswerk. Hoe het ook zij, ik was blij toen de cursus erop zat. Nu, ruim een half jaar later, zit ik weer op Franse les. Deze keer bij Mireille. Ik ontmoette haar tijdens een wandeling, we raakten aan de praat en ze nodigde me uit. Afgelopen week zat ik voor het eerst aan haar ronde keukentafel, samen met drie Britten en één Amerikaanse emigrant. Thermoskannen muntthee op en de hond onder de tafel. We wisselden van gedachten met elkaar en beantwoorden vragen. Mireille luisterde, deed haar best ons te begrijpen, legde uit en corrigeerde. Na de les was er gebak en appelcider om de verjaardag van de juf te vieren en zong Mireille – niet zo zeer voor zichzelf maar om ons iets te leren – de Franse versie van ‘Lang zal ze leven’. Over prachtige landweggetjes reed ik blij en met een iets ruimere Franse woordenschat weer naar huis. Vanochtend ontving ik in de ‘cours de Français’ WhatsApp-groep spraakberichten van Mireille waarin ze langzaam pratend en goed articulerend een samenvatting gaf van de les. Om nog eens te beluisteren en zo weer op een andere manier de taal te leren. Ze doet dat allemaal omdat ze het leuk vindt; ze vraagt er geen geld voor. De keukentafelsessies in haar oude huisje naast de kerk in een gehuchtje een eindje verderop hebben geen enkele overeenkomst met de lessen op ‘het Stedelijk’. Terwijl ik me er in die tijd met lood in m’n schoenen naartoe sleepte, verheug ik me nu op de volgende les.