TOETERS EN BELLEN

Lang geleden wilde ik, samen met mijn zus, rituelenbegeleidster worden. We zouden samen met onze potentiële klanten, met veel toeters en bellen, stilstaan bij belangrijke overgangen. Overgangen waarbij we als vanzelfsprekend stil staan, zoals die van leven naar dood en die van het ene levensjaar naar het andere, maar ook die we geen over minder aandacht geven, zoals die van meisje naar vrouw, van partners naar ex-partners of die van wonen in het ene naar het andere land. Dat leek ons mooi en goed om te doen. Hoewel het van rituelenbegeleidster nooit is gekomen, vind ik het nog steeds belangrijk om bij een overgang stil te staan. Rituelen geven immers betekenis aan gebeurtenissen en ook houvast. Ze verbinden en bieden een moment van bewustwording. Zeker in onze individualistische, vluchtige en gejaagde samenleving lijkt me dat waardevol en misschien zelfs wel nodig. Toch had ik bedacht om niet te lang stil te staan bij m’n eigen (grens)overgang en met de stille trom te vertrekken. Gewoon de deur achter me dichttrekken en plankgas zuidwaarts. Maar toen het vertrek dichterbij kwam, kwamen de toeters en bellen en het werden er steeds meer. Eerst zou ik afscheid nemen met een klein groepje familie en omdat we het geen afscheid wilden noemen werd dit de uitzwaaiclub. Die club groeide. En er kwam rijstevlaai bij, ook al was die niet van bakkerij Hermans. Ook bubbels, ook al was het geen Champagne. Uiteindelijk verzamelden ruim twintig dierbaren op mijn terras onder de Franse vlaggetjes, aten ze Limburgse vlaai en belegde broodjes terwijl de Franse chansons op de achtergrond te horen waren. We proosten met de bubbels op wat was, is en hopelijk mag zijn en ik hield een speech. Daarna zetten de uitzwaaiclub hun lied ‘Op de boerderij’ in op de melodie van ‘Pour un flirt’ van Michel Delpech. Ze werden daarbij muzikaal begeleid door twee clubleden, eentje op gitaar en eentje op accordeon. Aan het einde van het lied gingen we, op de ‘la-la-la-la-la-lala-la-la-la-la’ in polonaise door de keuken en de woonkamer waar we draaiden (drèje!) en weer via de keuken naar buiten gingen, bergafwaarts de tuin in. Daar eindigden we op verzoek van zus in een kring en toen zei ze nog allerlei lieve dingen. Er waren cadeautjes, er werd gehuild en geknuffeld. Luid toeterend reed ik de straat uit. Het deed uiteindelijk allemaal toch nog denken aan het TV-programma ‘Ik vertrek’. Het was goed om in aanloop naar dit uitzwaaimoment stil te staan bij wat iedereen voor me (heeft) beteken(t)(d) en de toeters en bellen waren zeker verbindend. Ik ben er nu meer dan klaar voor. Ik vertrek.