LAATSTE DAG

Ik leef alsof het mijn laatste dag is. Alles wat ik leuk vind, doe ik gewoon, omdat het nu nog makkelijk kan. Nu het vertrek nadert, raakt mijn agenda steeds voller en voller met praktische zaken, zoals uitschrijven bij de gemeente en m’n nieuwe paspoort ophalen, maar ook met afscheidskoffietjes. Toch past dat etentje bij mijn ouders er ook nog wel bij. En als mijn overbuurvrouw vraagt of ik een drankje kom drinken, prop ik dat ook nog ergens tussen. Ook zoonlief wil ik graag nog een keer echt zien en spreken. ‘Als je dat wil, moet je naar Utrecht komen,’ laat hij weten. Ook daarvoor vind ik nog een gaatje in m’n programma. Alles wat ik nog wil doen, doe ik. En zo beland ik ook in Krakau. Ik loop al lang rond met het verlangen daar naartoe te gaan. Niet zo zeer naar die stad, maar naar Auschwitz-Birkenau. Vanaf mijn Franse adres is de reis naar Polen nog verder en ik kan me niet voorstellen dat er in de buurt van mijn nieuwe huis een rechtstreekse bus vertrekt. Dus ik ga nu. Na 17 uur opgerold in een bus, heb ik twee dagen de tijd om de stad te verkennen. Ik voel me vol energie en loop van het oude centrum naar de Joodse wijk, dan over de Wisla door naar de voormalige emaille-fabriek van Oskar Schindler en weer terug naar de Joodse wijk. Onderweg duik ik nog even het Banksy-museum in. Mijn stappenteller brandt bijna door. Ook door Auschwitz en vooral door Birkenau loop ik de nodige kilometers. De mentale impact van het bezoek aan het kamp is echter vele malen groter dan de fysieke. Ik kan niet bevatten wie en hoevelen er hebben gelopen op de plek waar ik nu loop. En waarom? Ik rol me weer op in de bus zodat ik wat kan slapen en arriveer na 16 uur op de plek waar de trip begon en reis meteen door naar Frankrijk. We brengen er weer een lading spullen naartoe. De verhuizing doen we zelf en als we nu nog één keer op en neer rijden met een volle bus en aanhangwagen, krijgen we uiteindelijk de hele inboedel daar. Het tripje is echt alleen maar bedoeld om onze spullen te verplaatsen. Het huis dat ik nu nog mijn thuis noem, moet verder leeggemaakt worden dus tijd voor iets anders is er helaas niet. Na 3500 kilometer (op en neer naar Krakau en enkele reis Zuid-Frankrijk) laden we de hele shizzle uit en draaien we weer om. Maar niet voordat we gegeten hebben één van onze favoriete restaurantjes. We zijn er nu immers toch. Ik leef op dit moment alsof het m’n laatste dag is en dat is doodvermoeiend.