MICRO ENTREPRISE

Het afgelopen jaar werkte ik voor een stichting als ondernemersadviseur. Ik hielp startende ondernemers bij het opzetten van hun bedrijf. Tijdens vrijwel elk adviesgesprek en seminar ging het, behalve over BTW en bedrijfsrisico’s, over de inschrijving van de onderneming bij de Kamer van Koophandel. Dat is niet zo ingewikkeld. Na een online registratie, moet je je gezicht laten zien op één van de KvK-kantoren, ruim tachtig euro betalen en dan is je zaak ingeschreven in het handelsregister. Het resultaat is een KvK-nummer; één nummer. Zelf heb ik dat ook al een paar keer gedaan. Zo verkocht ik ooit Nepalese handgemaakte spulletjes als tassen, notitieboekjes van handgeschept papier en kettingen. Ook had ik een tijdje een coachpraktijk. Maar nog niet eerder had ik een bedrijf in Frankrijk. Omdat ik niet het hele jaar kan grasmaaien, er (stok)brood op de plank moet en mijn brein af en toe ook iets te doen wil hebben, start ik daar een kleine onderneming oftewel een micro entreprise. Ik ga schrijven en schrijfcoachen. Die onderneming moet geregistreerd worden. Dat moet niet direct bij de Franse kvk, maar bij een organisatie die sociale premies van zelfstandigen int. Ik heb geen idee waar en hoe ik dat moet doen. Via een Nederlandse B&B-houdster in Noord-Frankrijk kom ik in contact met een organisatie die de inschrijving voor me kan regelen. Daar moet ik best wel wat voor betalen, maar in ruil word ik ontzorgd, en ingeschreven natuurlijk. De inschrijf-mevrouw weet precies wat haar te doen staat en stuurt me van allerlei documenten die ik moet invullen, waarna zij ze doorstuurt. Logisch dat ik een kopie van mijn paspoort moet aanleveren. Minder logisch vind ik het dat ik moet aangeven wat de naam en achternaam van mijn vader en moeder – inclusief haar meisjesnaam –  is en dat manlief moet tekenen voor het op de hoogte zijn van mijn ondernemersplannen. Maar inmiddels is het geregeld met m’n onderneming. Binnenkort heb ik mijn eerste Franse bedrijf en ben ik drie nummers rijker. Wat ik dan wel nog even moet regelen is een ziektekostenverzekering. Als micro entrepreneur kun je een ‘gratis’ basis-verzekering afsluiten. Daarvoor moet ik wachten op een document dat ik, een paar weken na de oprichting van mijn bedrijf, krijg toegestuurd.  Als ik dat ingevuld terugstuur, krijg ik een vierde nummer waarmee ik mijn ziektekosten kan declareren. Maar daarvoor moet ik dan weer eerst, met dat vierde nummer, een pasje aanvragen. Dat kan allemaal eventjes duren, zo vertelde de inschrijf-mevrouw. Ik heb trouwens ook nog niet eens een Franse huisarts. Het vinden van een huisarts én het vinden van een huisarts die nog patiënten aanneemt, is nog wel een ding. Onze regio is namelijk een ‘désert médical’ (medische woestijn); een gebied waar de toegang tot medische zorg beperkt is. Dat ze daarvoor een woord hebben bedacht, betekent waarschijnlijk dat het een serieus probleem is. Nu maar hopen dat ik voorlopig niet ziek word.