SPIJT

Ik heb al mijn leven lang iets met andere landen. Noem het een aantrekkingskracht. Als kind lag in ’s avonds op mijn zolderkamer met De Grote Bosatlas op mijn bed voor het slapengaan. De pagina’s waarop hele continenten waren afgebeeld, waren mijn favorieten. Niet die waarop met licht en donkerder bruin hoogtes waren aangegeven, maar die waarop elk land van een continent een andere kleur had. Geel voor Senegal, oranje voor Kameroen en groen voor Angola. Ik droomde dan weg bij die landen die voor mij om de een of andere reden een speciale klank of betekenis hadden, zoals Mali en Tibet. Daar wilde ik ooit naartoe. Later werd ik een globetrotter. Zo reisde ik door Marokko, India, Nepal, Tibet, Thailand, Laos, Vietnam en Nieuw-Zeeland. En in gedachten emigreerde ik naar nog meer landen. Opnieuw beginnen op een plek met een ander klimaat, andere gewoontes, andere gerechten, en andere mensen, sprak me aan. Semi-serieus heb ik Noorwegen onderzocht waar de natuur zo mooi is en destijds de banen voor het oprapen lagen. En Nepal, waar de hippie-achtige sfeer me zo beviel, de dal bhat zo heerlijk smaakte en de Himalaya-lucht zo zuiver leek. Ook Nieuw-Zeeland heb ik overwogen, omdat ik me daar, op de kilometerslange en lege zandstranden, zo vrij voelde. Het bleef bij onderzoeken en overwegen. De stap echt zetten, kwam er maar niet van.

Alweer een tijd geleden kruiste het boek ‘The top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware mijn pad. De auteur is of was een verpleegkundige in de palliatieve zorg. In haar boek beschrijft ze de vijf meest voorkomende spijtbetuigingen die mensen uiten op hun sterfbed. Eén daarvan is dat mensen vaker spijt hebben van dingen die ze niet hebben gedaan dan van dingen die ze wel hebben geprobeerd. Dit heeft me niet losgelaten. Het zal me toch niet gebeuren dat ik op mijn sterfbed moet constateren dat ik het niet heb gedaan, dacht ik vaak. Een beangstigende gedachte. Maar het gaat me niet gebeuren, want ik vertrek. Niet naar Noorwegen, Nepal of Nieuw-Zeeland, maar naar Frankrijk. Voor alles is een perfect moment; een moment waarop alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Dat blijkt voor mij nu zo te zijn. Manlief twee rechter handen, zoonlief een eigen leven en ik, meer dan ooit, behoefte aan eenvoud, ruimte, rust, natuur en aan grasmaaien. Over dat laatste later vast en zeker meer. Hoe het dan ook uitpakt daar in la douce France, ik ga in ieder geval geen spijt krijgen omdat ik het niet heb gedaan.