SPULLEN

Alle spullen die ik de afgelopen jaren heb verzameld, gaan door mijn handen. Boeken, kleren, servies, vazen, potten, schilderijtjes en ga zo maar door. Wat stop ik in een verhuisdoos en wat gaat weg? Spullen ervaar ik als ballast. Hoe meer bezit, hoe meer zorgen. Ik weet dat ik met weinig gelukkig ben en dat ik niet veel nodig heb. Veel gaat dan ook weg, naar de kringloopwinkel of naar een vriendin en daar heb ik niet veel moeite mee. Hakkenschoenen? Weg ermee. Waarom zou ik daar nog op willen lopen op het Franse platteland? Deftige broekpakken? Ik trek ze vast nooit meer aan; loop daar liever in een overall, tuinbroek of jurk. En van de tien vazen kan echt de helft weg. Ook van minder tastbare bezittingen wil ik af. Als ik van iets of iemand een nieuwsbrief ontvang, dan klik ik op ‘unsubscribe’. Abonnementen en contracten zeg ik zo veel mogelijk op. Hoe meer lijntjes ik doorknip, hoe vrijer ik me voel. Ik ervaar de tientallen accounts die ik heb met bijbehorende wachtwoorden als een last en wil ervan af. Als ik iets nieuws aanschaf, zoals onlangs een app om planten en bloemen te identificeren, kies ik voor de gratis variant zodat ik me niet vastleg. Ik had me dan ook voorgenomen om me, als het even kon, nergens aan te binden daar in Frankrijk. Geen accounts, geen wachtwoorden, geen abonnementen en geen contracten. Dat loopt nu alweer anders. Hoewel ik er officieel nog niet woon, hang ik digitaal al aan het een en ander vast; een bankrekening met bijbehorende app, mét wachtwoord en pincode, een telefoonnummer, internetverbinding en een electriciteitscontract. Het is moeilijk om het in deze wereld anders te doen.

Vorige week ging mijn Kia Piacanto de deur uit. Ik was niet van plan om ‘m mee te nemen naar Frankrijk, maar ik had ‘m graag aan zoonlief gegeven. Daarvoor moest er te veel gerepareerd worden en dat was het autootje niet meer waard. Dus weg ermee. Nummerplaat eraf en verzekeringen opgezegd. Ik voel me weer een stukje lichter en dat houd ik zo. Voor mij geen nieuwe auto daar in la douce France. Wat moet ik ermee? Ik merk nu al, als ik er ben, dat ik niet van het domein weg te slaan ben. Snoeien, gras maaien of gewoon genieten van het uitzicht en de rust. Misschien dat ik ooit, als het toch erg onpraktisch blijkt de zijn, een autootje koop. Dan wordt het een oude Renault 4 of zo. Om mee naar de markt te rijden. Spullen kopen.